Kule śmigają na ekranie, dramatyczne krzyki zdradzają, że kolejni bohaterowie dokonali żywota, a strzelający z karabinu dzielny dowódca strzepuje z włosów niewidzialny pyłek. Oglądam właśnie Jadoville, produkcję Netflix’a z 2019 roku i zastanawiam się, co też jest z tym tworem nie tak. Coś zdecydowanie tu nie gra, bo choć akcja nieustannie brnie do przodu, to mam wrażenie, że zaraz zasnę. 

    Czy chodzi o fatalny sposób nagrania i nijaki montaż, który poziomem wykonania zbliżony jest do dzieła początkującego YouTubera? A może wina leży po stronie drętwych dialogów? Bo w końcu nie zawinił skądinąd świetny temat – przecież wojna w Kongo to jeden z najbardziej interesujących, a rzadko poruszanych wątków historycznych. Przyglądam się dalej i próbuję docenić zaangażowanie emocjonalne aktorów. Niestety – cielęce spojrzenia Jamie’ego Dornana powodują, że choć usilnie staram się obudzić w sobie współczucie dla bohaterów, wybucham śmiechem – być może filmowy Dorian Grey powinien pozostać na znanym sobie łóżkowym polu bitwy i nie mieszać się do spraw politycznych? Chociaż, szczerze mówiąc, nie jestem pewna, czy wymiana obsady uratowałaby dzieło amerykańskiego giganta.

    W tym filmie nic nie jest dobre. Kostiumy jak dziecięce przebrania karnawałowe, muzyka o której ciężko jest powiedzieć coś więcej po za tym,, że brzmi jakby ktoś odpalił losową playlistę “Dramatic music” ze Spotify. Nie wiem, czy się śmiać, czy płakać. Ni to dokument, ni to film fabularny. Taka hybryda, która chwieje się pomiędzy jednym, a drugim. Wszystkiego tu po trochu – krwi, brudu, walki, łez, historii…- ale niewiele z tego wynika. Wątek miłosny byłby bardziej porywający, gdyby rozgrywał się pomiędzy parą pieczonych kartofli – rozmowy telefoniczne aktorów nie osiągają nawet poziomu gorącej sekretarki RMF.
Z trudem udaje mi się dobrnąć do końca tego spektaklu żenady i zastanawiam się, jakim cudem ta sama wytwórnia potrafiła stworzyć tak ciekawą produkcję jak Narcoz.

   Oglądanie Jadoville odradzam w szczególności miłośnikom historii – oszczędzicie sobie nerwów. Już lepiej spędzić wieczór z książką, która posłużyła za pierwowzór, a której potencjał nie został w najmniejszym stopniu wykorzystany. Więcej o tym filmie nie powiem, bo pewne rzeczy lepiej po prostu przemilczeć, jeżeli nie ma się nic dobrego do powiedzenia.

Dzisiaj zapraszam do filmowej i muzycznej podróży po Krakowie w czasach zarazy.

Poniższy filmik zrealizowałam pod wpływem fascynacji zmianą, jaką przeszedł wyludniony pandemią Kraków.

Zapraszam do oglądania!

Stolica Katalonii słynie ze wspaniałego klimatu, pysznej kuchni, imponujących zabytków i bogatego zaplecza kulturalnego.

Rok rocznie hordy turystów ściągają tutaj, aby powłóczyć się po La Rambla, sfotografować się pod Sagradą Familią, zajrzeć do Parku Gaudiego i zakosztować bogatego życia nocnego.

Jednak piękne kamienice to nie wszystko. Jeżeli liczymy na romantyczne zdjęcia malowniczych uliczek, możemy się nieco rozczarować. Dlaczego? Bo bardzo prawdopodobne jest, że harmonijne ujęcie zepsuje sterta starych koców, albo że w kadrze znajdzie się brudna ręka trzymająca kubek ze Starbucksa, przeznaczony na datki. Barcelona to jedno z miast z najwyższym wskaźnikiem bezdomności w Europie. Obecność kloszardów rzuca się w oczy i nie sposób ją zignorować.

3800 osób zalicza się do grona bezdomnych z czego aż 2171 noce spędza na ulicach.

Kim są? To nie tylko Hiszpanie – stanowią oni jedynie 25% bezdomnych. Pozostałe 75% to przybysze z zagranicy, imigranci z krajów afrykańskich takich jak Maroko czy Algieria.

Jest także wielu Rumunów, Włochów i Polaków. Znacząca część z nich to młodzi mężczyźni, poniżej 30 roku życia ( 18%). Przyjechali tutaj po lepsze życie, ale kryzys ekonomiczny spowodował, że nie odnaleźli się na rynku pracy. Na ulicy żyją też kobiety ( 11%) i osoby gender ( 9% ). Jak wygląda ich rzeczywistość? Nietrudno się domyślić, że nie prezentuje się zbyt różowo.

Niektórzy zarabiają zbierając złom, dla innych sposobem na zarobek stało się żebractwo. Enrique, z którym rozmawiam zbiera puste butelki i puszki po piwie. W sklepie wymienia je na pieniądze. Za połowę kupuje alkohol, za drugą jedzenie. Na ulicy jest już od 2013 roku. Dwa razy był w ośrodku dla ubogich, jednak musiał opuścić przytułki ze względu na problemy z alkoholem.

“Ulica wciąga. Jeżeli raz się tu trafi, to ciężko wyjść. Poznaje się ludzi, miejsca, w których można dostać za darmo coś do jedzenia, miejsca gdzie można się trochę umyć.Latem jest łatwiej, bo noce są ciepłe i nie trzeba się ogrzewać. Jednak gdy temperatura spada poniżej 0, robi się ciężko”

Ci którzy mają trochę sprytu i szczęścia znajdą sobie stare kurtki i kołdry, które zapewnią im choć odrobinę ciepła. Ci którym się to nie uda będą szukali innych sposobów. Stacje metra, dworce, szyby na pranie, kanalizacja… Gdy jest ci zimno nawet pojemnik na odpady staje się kusząca alternatywą. Jeżeli będzie nieco cieplej – wygodnym miejscem będzie sklepowa witryna – zazwyczaj jest wyposażona w daszek chroniący przed deszczem.

Innym problemem jest przemoc, innym handel narkotykami. W nocy na ulicach potrafi być niebezpiecznie. Zamieszki i bójki są na porządku dziennym.

Desperacja popycha w ręce przestępstwa. W poszukiwaniu zarobku niektórzy młodzi bezdomni angażują się w paserstwo, dołączają do grup kieszonkowców, a młode kobiety zajmują się prostytucją. Takie zajęcie czasami pozwala podreperować sytuację materialną, ale na ogół na krótko. Kto raz trafił na ulicę, zazwyczaj na nią wraca.

38 % zamieszkujących ulicę doświadczyli agresji fizycznej. Prawie połowa nie ma żadnego dostępu do sanitariów. Ośrodków pomocy jest zbyt mało, a ludzie ulicy często boją się szukać wsparcia. Bezdomność jest jak narkotyk, ciężko samemu wygrzebać się z bagna. Rzadko komu udaje się znaleźć pracę, jednak są i tacy którym się to udaje.

Miejsc zamieszkania ciągle brakuje, co prawda Caritas prowadzi program przyznawania mieszkań komunalnych, ale ich liczba jest ograniczona. Z 35 milionów budżetu miejskiego administracja Barcelony otrzymuje 150 tysięcy na sprawy socjalne – bezdomność jest jednak tylko jednym z problemów, więc pieniędzy nie starcza. Brakuje ośrodków, miejsc, pomocy sanitarnej, a tymczasem związku z kryzysem migracyjnym bezdomnych przybywa. Co dalej?

Bezdomnych będzie przybywać, a ich sytuacji nie polepszy raczej dążenie Katalonii do separacji.

Sylwester w ciszy

Eksplozja dźwięków wstrząsa murami kamienic, które wznoszą się wokół krakowskiego rynku.

Mieszkańcy grodu Kraka witają nowy rok w towarzystwie muzyki rozrywkowej – na scenie prezentuje się wielopokoleniowa plejada gwiazd – od Jana Rapowanie po artystów z projektu „Albo inaczej”. Zabawa jest wyborna. Publiczność ochoczo podryguje w rytm piosenek.

Na stojącym nieco na uboczu podeście grupa widzów energicznie bije brawo. Odpalają zimne ognie i wznoszą toast noworoczny. Postronnym trudno byłoby zrozumieć dlaczego od reszty publiczności oddziela ich metalowa barierka – przecież na pierwszy rzut oka nie różnią się niczym od innych obserwatorów.

A jednak. Bariera, która istnieje między nimi, a resztą to coś więcej niż kawałek metalu – to bariera dźwięku.

Ta niezwykła grupa to osoby głuche – należące do Krakowakiego Oddziału Polskiego Związku Głuchych.

• Nie gniewaj się, może to głupie pytanie, ale skoro oni nie słyszą… to dlaczego w ogóle przychodzą na koncert? – pytam Adama Stromidło.

Pan Adam jest przewodniczącym Rady Głównej PZG. Z organizacją związał się już w latach dziewięćdziesiątych, biegle posługuje się językiem migowym, a za swoje działania na rzecz osób niepełnosprawnych został nagrodzony m.in. srebrnym Krzyżem Zasługi oraz tytułem Osobowość Roku 2017 w plebiscycie Gazety Krakowskiej.

– Odbierają wibracje. Nie czujesz drżenia podestu?

W istocie – my ludzie odbieramy muzykę całym ciałem – wibracje płynące z głośników przenikają tkanki – dlatego właśnie dźwięk stosuje się powszechnie w różnego rodzaju terapiach.

• Najlepiej, gdy podłoga jest drewniana, wtedy fale dźwiękowe docierają do każdej komórki – mówi Iwona Cichosz.

Dziewczyna od urodzenia nie mówi i nie słyszy – to efekt dziedzicznej wada genetycznej. Iwona jest aktorką, modelką i aktywistką. Prowadzi własny kanał na Youtube, a wswoich filmikach zaprasza widzów do świata osób głuchoniemych. Ponadto publikuje vlogi, odpowiada na pytania, obala stereotypy. Niepełnosprawność nie stanowi dla niej ograniczenia. Mówi:

Jestem dumna z tego jaka jestem. Pochodzę z rodziny głuchych. Głuchota to część mnie. Nie zależy mi na zmianie.

W 2017 roku wzięła udział w “Tańcu z gwiazdami”, udowadniając, że głusi mają poczucie rytmu – niejednokrotnie lepsze niż osoby słyszące.

Warto pamiętać, że upośledzenie słuchu ma różne skale – niektórzy nie słyszą w 70, inni w 80/ 90 procentach. Czasami specjalne aparaty umożliwiają odbiór dźwięków, jest on inny, niż u osób zdrowych, ale ciągle możemy śmiało nazwać to “słuchaniem”. Głusi nie tylko mogą głęboko przeżywać muzykę, mogą nawet ją tworzyć. Z powodzeniem uczą się gry na instrumentach, komponują, tańczą. Iwona korzysta nawet ze Spotify.

Czasem, gdy nikogo nie ma w domu, odpalam na słuchawkach playlistę…

Za granicą tworzy się specjalne kamizelki, które pozwalają osobom głuchym odbierać bardziej skomplikowane niuanse dźwiękowe – dzięki nim ludzie tacy jak Iwona mogą nawet doświadczyć koncertu w filharmonii.

Uwielbiam chodzić na koncerty, to dla mnie zawsze bardzo intensywne doświadczenie. Światła, wibracje, puls publiczności, rytm tańca…to coś wspaniałego. Nawet jeżeli nie słyszę muzyki, to mogę ją zobaczyć, poczuć w ciele..

• Po za tym koncert to okazja do spotkania, zabawy i integracji. Miło spędzić czas ze znajomymi – mówi Adam.

Jesteśmy głusi, a nie niewidzialni…

Czy to, że ktoś jest głuchy oznacza, że powinien schować się w domu? Bynajmniej.

Każdy chce po prostu korzystać z życia, celebrować chwile na swój własny sposób. Na krakowskiego sylwestra członkowie związku przynieśli symbolicznego szampana. Jest co świętować. W tym roku po raz pierwszy na koncercie utworzono specjalną przestrzeń dla osób niepełnosprawnych – nie tylko głuchych.

Specjalny podest ułatwił obserwowanie tego co działo się na scenie. Pomógł też w odbiorze wibracji dźwiękowych. Ponadto każdy niepełnosprawny, który przyszedł na koncert, otrzymał kocyk, ogrzewacze do dłoni i czapkę, a także wsparcie pracowników KBF. To była szansa, żeby wyjść z cienia i pokazać, że osoby niepełnosprawne są pełnoprawnymi członkami naszego społeczeństwa.

Życie w ciszy

A jednak mało mówi się o problemach, z którymi niesłyszący zmagają się na co dzień.

Pomimo tego, że na przestrzeni ostatnich lat sytuacja uległa poprawie, to jeszcze sporo pozostało do zrobienia.

Czasem widząc osoby głuche, ludzie się śmieją, wytykają “migających”palcami, a pracodawcy zatrzaskują im drzwi przed nosem.

Najtrudniej załatwić podstawowe sprawy. Osoba głucha może nie poradzić sobie sama w urzędzie, na poczcie, w sklepie, czy u lekarza. Potrzebuje tłumacza – tymczasem w instytucjach publicznych rzadko spotkamy osoby posługujące się językiem migowym. Gdyby ktoś nie miał nikogo do pomocy funkcjonowanie w przestrzeni publicznej byłoby bardzo utrudnione.

Zadzwonić gdzieś domofonem, wezwać straż pożarną, pogotowie, czy policję? Odebrać pilny telefon? Wziąć udział w spotkaniu biznesowym? Codzienne życie może sprawić sporo kłopotów. Zatem, jak możemy ułatwić osobom głuchym funkcjonowanie w przestrzeni miejskiej? Na pewno zwracając uwagę na to, że istnieje problem, nigdy nie wyśmiewać.

Możemy przypominać o konieczności tworzenia pisemnych komunikatów na dworcach, albo wyświetlania napisów podczas spektakli teatralnych i pokazów filmowych. Możemy także podjąć naukę języka migowego – w Krakowie na ulicy św. Jana organizowane są kursy, na które można pozyskać dofinansowanie w wysokości nawet 80 % . Zostając tłumaczem będziemy w stanie umożliwić osobie niepełnosprawnej komunikację ze światem.

Warto być świadomym. Rozglądać się. Zwracać uwagę na tych, o których się nie mówi. Pomagać można na wiele sposobów i na wielu polach. Każdy z nas może znaleźć przestrzeń, w której wykorzysta swoje umiejętności na użytek społeczny. Czasami świat wydaje się nam zbyt głośny i zbyt chaotyczny. Czemu więc nie zanurzyć się chociaż na chwilę w świat ciszy?

http://www.pzg.krakow.pl/

http://www.migowy-krakow.pl/

https://www.youtube.com/channel/UCnLHYx1rxLN0BcGYbjQVkEQ

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Większość z nas słusznie zakłada, iż pingwiny nie potrafią latać. Nie pozwalają im na to nieproporcjonalnie małe skrzydła i zbyt krótkie nogi. A jednak…istnieje przedstawiciel tego gatunku, który wyłamał się ze schematów.

Simon jest ewenementem na skalę światową – to pierwszy pingwin, który niebywale często eksploruje przestworza. Jak to możliwe? Cóż…trzeba przyznać, że nie robi tego za pomocą skrzydeł. Nie wymkniemy się wszystkim prawom przyrody, ale na szczęście z pomocą przychodzi nam technologia. W końcu, od czego są samoloty?

Simone podróżuje Tanimi Liniami Lotniczymi. W ten sposób odwiedza kolejne kawałki globu. Dotychczas zaliczył wizyty w 58 państwach. Ostatnim celem była Turcja, najbliższe dwa tygodnie spędzi w Polsce, a w następnej kolejności uda się do Japonii. Oprócz Kraju Kwitnących Wiśni planuje zahaczyć o Koreę Południową. Zapewne wielu z was zastanawia się jak to możliwe, że przedstawiciel jednego z najrzadziej występujących gatunków bez przeszkód przechodzi przez kontrole bezpieczeństwa na lotniskach. Cóż…pora wyjawić, że Simone nie jest zwykłym pingwinem. To pluszowy ptaszek, a przez kontrole przenosi go właściciel – Igor.

Igor pochodzi z Ukrainy. Na pomysł wysłania pingwina w podróż wpadł trzy lata temu. Dlaczego?

– A dlaczego nie? Czy wszystko musi mieć sens?

Igor uważa, że w życiu trzeba mieć odrobinę fantazji. Po zakończeniu studiów ekonomicznych zatrudnił się w korporacji, gdzie pracował przez kilka lat. Szybko zaczęła doskwierać mu rutyna. W końcu zdecydował się porzucić niesatysfakcjonujące zajęcie i spełnić marzenie o podróżach. Pluszowego przyjaciela znalazł na śmietniku. Ktoś pozostawił Simona przy niebieskim pojemniku – Igorowi żal się zrobiło wygnanego pingwina, więc postanowił zabrać go w podróż.

W każdym miejscu, które odwiedza, Simon pozuje przed charakterystycznym obiektem. Ze zdjęć powstają pocztówki, które Igor rozdaje przechodniom. Każdy może za darmo poczęstować się pocztowką, ale może również udzielić globtroterom finansowego wsparcia – wiadomo, liczy się każdy grosz.

Dla jasności – samoloty to nie jedyne środki transportu, z których Igor korzysta w czasie podróży.

W Gruzji i Norwegii uprawiał trekking, zaś po Państwie Smoka pędził szybką koleją. Podróż przyniosła mu wiele satysfakcji, ale i smutku.

Kiedy człowiek przemierza duże dystanse, rzucają mu się w oczy różnice pomiędzy poszczególnymi państwami – zarówno te ekonomiczne, jak i społeczne. W New Delhi ludzie żebrają na ulicach ( w towarzystwie śmieci).

Mieszkańcy Oslo wygrzewają się w blasku słońca w otoczeniu nieskazitelnie czystej przyrody. To niemal zabawne.

Co prawda Igor jest uśmiechnięty,ale pod maską uśmiechów można dostrzec zmęczenie.

Taka podróż wyczerpuje – zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Do tego trzeba liczyć się z wysokimi kosztami.

Co gdy Igorowi kończą się pieniądze? Wtedy chwyta się różnych dorywczych prac – sprząta, gotuje, opiekuje się zwierzętami i robi zdjęcia.

Nocleg znajduje za pomocą portalu Coachsurfing.

Często po prostu korzysta z uprzejmości innych ludzi.

Niespodziewałem się tak pozytywnego odbioru. Gdy ludzie słyszą o projekcie, często wyrażają wolę zaangażowania się. Chętniej oferują podwózkę, a nawet darmowy nocleg.Gdyby nie pomoc innych, nie dałbym rady.

Podczas podróży Igor poznał ciekawe osobistości i przeżył wiele interesujących przygód. Najlepiej wspomina podziwianie wschodu słońca na szczycie wulkanu w Indonezji. Za najdziwniejsze przeżycie uważa próbowanie kurzych łapek w Chinach.

Nigdy nie zrozumiem, jak ci goście mogą to jeść. To naprawdę obrzydliwe.

Są także smaczniejsze wspomnienia – w Belgii Simon został zaproszony do wytwórni czekolady przez pracującego tam hosta.

Belgowie naprawdę potrafią robić dobre słodycze

– Belgijska czekolada brzmi świetnie, ale czy ty nigdy nie tęsknisz za domem ? – pytam

O powrocie myślę tylko w momentach kryzysowych. Na przykład, pewnego razu musiałam koczować na Heathrow przez 48h ze względu na intensywne opady śniegu. Wtedy z sentymentem myślałem o moim starym mieszkaniu. Ale po za takimi krótkimi chwilami – nie żałuję.

Ta podróż wiele mnie nauczyła, o sobie i o ludziach.

– Co jest według Ciebie najważniejszą lekcją, którą wyciągnąłeś z projektu?

Nasze życie to żart, ale może być całkiem interesujące – jeżeli nauczymy się nadawć sens małym rzeczom i odnajdywać w nich przyjemność – będzie nam łatwiej odnaleźć szczęście.

No i nie zapominajmy, warto zatroszczyć się o dobre towarzystwo – to ludzie, których spotykam, czynią moją podróż wyjątkową.

Bądźmy wdzięczni za każde spotkanie, jakie przynosi nam życie.

Jeżeli chcecie śledzić podróż Simone’a i Igora odwiedźcie:

https://instagram.com/simon_traveler?igshid=l9sph05d9kmj

• 

  To styl życia, pasja, szczęście, ucieczka, wybawienie i przekleństwo zarazem – tak o swojej pasji mówią młodzi tancerze, którzy po raz kolejny zebrali się w Krakowie, aby świętować jedno z największych wydarzeń tanecznych w Europie.

   Fairplay Dance Camp jest organizowany rokrocznie od 2011. To cykl 8-dniowych warsztatów i zajęć rozwojowych dla tancerzy, prowadzonych przez najlepszych choreografów i artystów z całego świta. Inicjatywa narodziła się w szkole tańca w Białymstoku. Jednym z pomysłodawców był Karol Niecikowski znany z programów World of Dance i YouCanDance.

  Przyjaciele nazywają go „Niecik”, gustuje w dobrej kawie i muzyce Chrisa Browna, jest choreografem i byłym tancerzem – razem z FairPlay Crew przemienili Białystok w taneczną stolicę Polski. Na organizację festiwalu wpadli, gdy próbując rozwijać taneczną pasję poszukiwali ciekawych warsztatów w Europie. Taniec, szczególnie street’ owy – a w tym hip hop, breakdance, popping oraz pokrewne style –  był i wciąż pozostaje dziedziną niszową, szczególnie w Polsce.

 Jak opowiada Karol, pomysł na organizację profesjonalnych warsztatów tanecznych narodził się, ponieważ jeszcze parę lat temu w naszym kraju dobrych nauczycieli i choreografów prawie nie było. Dla młodych, pragnących się rozwijać artystów jedyną szansę stanowił wyjazd na niezwykle kosztowne szkolenia zagraniczne – niewielu mogło sobie na to pozwolić. Z tego względu przyjaciele z Białegostoku postanowili zaprosić najlepszych tancerzy globu do kraju nad Wisłą.

  Dzięki tej inicjatywie młodzi, Polscy „street – owcy” zyskali niepowtarzalną szansę na podnoszenie swoich kwalifikacji na ziemi rodzimej. Od kilku lat festiwal odbywa się w Krakowie, skupiając w okół siebie miłośników tańca.

    Przyjeżdżają z bliska i daleka – z Rio de Janeiro, z Norwegii, a nawet z Tel Avivi’u i Indii. Spacerując po terenie AWF, na którym zorganizowano festiwal, można usłyszeć prawdziwą językową mieszankę. Tancerze w większości tryskają pozytywną energią. Są głośni, wygłupiają się, jedzą lody i podrygują w rytm ukochanych kawałków. Choć mozaika jest niezwykle kolorowa, a każdy z uczestników wyróżnia się na swój własny sposób – czy to ciekawym strojem, czy to niebanalnym uczesaniem – panuje bardzo przyjacielska atmosfera. Uprzedzenia wciera się w parkiet, bo chociaż wszyscy są różni, mówią jednym, wspólnym językiem – językiem ciała.

    Michaił przyjechał z Bukaresztu. Ma 22 lata, taniec trenuje od sześciu lat. Próbował wielu stylów- od hip hopu, przez contemporary, aż po house. To jego trzeci Camp. Zajęcia są wyczerpujące ( do dziewięciu godzin dziennie ), ale Michaił nie omija żadnych, nawet tych z improwizacji, za którą nie przepada.

Wolę uczyć się choreografii, ale uważam, że każdy nauczyciel może przekaać ci coś wartościowego, dlatego nie opuszczam „classów”. Wiele z zadań stanowi dla mnie wyzwanie, wybrałem się na przykład na zajęcia z poppingu – jedne z najtrudniejszych w moim odczuciu.

  Uczestnicy warsztatów mają do wyboru dwa bloki zajęć – jeden poświęcony nauce choreografii do konkretnych piosenek, a drugi tańcu streetowemu – szkoleniu techniki, uczeniu się nowych kroków i rozwijaniu własnej twórczości. Każdy znajdzie coś dla siebie, ale zainteresowani mogą spróbować nowych rzeczy. Tutaj tancerki modern jazzu podrygują w rytm rapu, a hiphop’owcy kręcą piruety.

Człowiek rozwija się, kiedy opuszcza swoją strefę komfortu, po to tutaj przyjechałem. Kocham taniec, chcę być najlepszy, dlatego muszę uczyć się od najlepszych tancerzy, próbować nowych rzeczy, uzupełniać braki. Co jest w tym wszystkim najtrudniejsze? No cóż, na pewno zmęczenie, ból mięśni, ale także świadomość trudnej przyszłości. Taniec to bardo konkurencyjna dziedzina, żeby dostać się na szczyt trzeba poświęcić bardzo wiele – konstatuje Michaił

     Kiedy pytam tancerzy, czy jest coś w tańcu, czego nie lubią, albo co oceniają negatywnie, jednogłośnie wskazują przemysł taneczny. To, czy dany tancerz spodoba się firmie i odniesie sukces na castingu jest często kwestią przypadku – czy spodobasz się jury, czy nie. Często w grę wchodzą układy, znajomości. Trudno jest przebić się bez pleców.

Jeżeli nie szukają wysokiej brunetki, to nie mam żadnych szans na otrzymanie roli lub miejsca w formacji – mówi Daria z Lwowa.

  Dwudziestolatka tańczy niemal od urodzenia. Kilka lat temu postanowiła zająć się tym „na poważnie” i dołączyła do zespołu. Na FairPlay przyjeżdża po raz kolejny. Mówi, że najwyżej ceni sobie atmosferę eventu oraz fakt, że tutaj czuje, iż faktycznie się rozwija.

Odkąd przyjechałam tu pierwszy raz, widzę ogromny postęp, łatwiej zapamiętuję choreografię i zyskałam większą swobodę.

   Daria wygrała dziką kartę – jej umiejętności przyciągnęły oko instruktora, dzięki czemu może walczyć o jedno z prestiżowych stypendiów – w szkole w Rio de Janeiro albo w studio w Los Angeles.

Ale od nagrody ważniejsza jest po prostu satysfakcja z postępu i sama radość tańca –  zapewnia Daria.

     W przeciwieństwie do większości uczestników Anna z Kanady nie wiąże przyszłej kariery z tańcem. Dziewczyna pragnie być lekarzem, hip hop trafił do jej życia przypadkiem. Przyjaciółka zachęciła ją do pójścia na bezpłatne zajęcia. Magia zadziałała, Anna połknęła bakcyla. Zaczęła aktywnie trenować – cztery razy w tygodniu. Robi to tylko dla przyjemności.

Taniec sprawia, że jestem szczęśliwa, dzięki niemu czuję się silniejsza. Dodaje mi sił każdego dnia. Na co dzień nie jestem zbyt pewna siebie i dopiero w tańcu zyskuję odwagę. Wiem, że chcę się rozwijać i uczyć, dlatego właśnie tu przyjechałam  – mówi

Taniec pozwala wyrażać emocje, których na co dzień się wstydzimy, słowa, których obawiamy się wypowiedzieć. Kiedy tańczę uwalniam wszystko co gniecie mnie w środku, staję się na powrót sobą. Każda choreografia jest oczyszczającym przeżyciem – opisuje Jan z Amsterdamu.

    Jego poglądy podziela większość uczestników. Wszyscy zgodnie twierdzą, że dzięki tańcu odzyskują równowagę ducha, ruch to ich forma komunikacji ze światem, ale także okazja do poznania samego siebie i innych osób.

Poprzez taniec możemy nawiązać kontakt z drugim człowiekiem, z każdego kroku da się wiele wyczytać. Na przykład to, czy ktoś na co dzień gustuje w ciężkich beatach, czy woli taniec współczesny – dodaje Edin z New Delphi.

    Ona sama jest modelką i nauczycielką. Drobniutka, we włosy wplata niebieskie pasemka. Tryska pozytywną energią. Mówi łamaną angielszczyzną, ale i tak z łatwością nawiązujemy wspólny język.  Wszyscy ją uwielbiają, ruchliwa, ze słuchawkami w uszach, nieustannie podryguje. Bez wątpienia, Edin należy do najbardziej zdolnych uczestniczek campu – instruktorzy chętnie wybierają ją do końcowych występów. Każdą choreografię kończy z szerokim uśmiechem na twarzy. Gdy pytam ją, czym jest dla niej taniec, unosi brwi ze zdziwienia.

Taniec? To moje życie, powietrze wszystko co mnie dotychczas spotkało i co mnie spotka. Taniec to po prostu cała ja.

Dotychczas dziewczyna otrzymała wiele nagród oraz propozycji współpracy, prowadzi zajęcia i liczy, że któregoś dnia założy własną szkołę taneczną.

To nie jest łatwa pasja, ale nie wyobrażam sobie życia bez tańca, chcę tańczyć tak długo aż nogi nie odmówią mi posłuszeństwa – uśmiecha się